Zamanın Sancısı

Güneşin güne uyanması, başlangıçları hatırlatır ruhuma. Derinliklerimde hissederim, dünyanın yok oluşunun yansımalarını. Ölümü içimde derinlerimde hisseder… daha da anlamsızlaşır zaman çizelgesine uyum sağlamak. Güneşin güne uyanması bir işkenceye dönüşür bedenimde.

Evet biliyorum. İnsanoğlunun zaman kavramına yüklediği anlamlar;  sancılar doğurmakta bedenimde, ruhumda. Yeni bir güne umut aşılamam, zamanı aşıyor bu sebeple… Zaman kavramının içinde; geç duruşum, zamana sığamayışım bundan.

Seviyorum; ruhumun, bedenimin dili ile hareket etmeyi… Zorunlu öğretiler, kavramlar dahilinde bir adım dahi atmak ıstırap bana biliyorum. Biliyorum, bu dünyanın ve zamanın ötesinde, başka bir yerde var olmayı seviyorum. Belki hala alışamadım bu dünyaya. Belki de alışmamak için direniyorum!..

Kim bilir? Belki de ruhum; geldiği yere gitmenin vuslatı içinde, beklemenin hazzında(…)

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.